Leiderschap

‘Is het een goed boek?’. De dame tegenover mij knikt naar mijn boek: Aleph van Paulo Coelho, net een paar dagen geleden in een impuls aangeschaft op het station, voordat ik de trein in sprong. Mijn reactie spoort niet echt aan om het te gaan lezen. Ik ben namelijk nog niet heel enthousiast, maar ben er simpelweg nog niet over uit. Het ene moment snap ik de schrijver, raakt hij me, en ben ik geïnspireerd door zijn uitspraken. Althans, van zijn hoofdpersoon. Het volgende moment ben ik hem kwijt. Hij zweeft ergens in een andere wereld waar ik zijn gedachtelijn niet kan volgen.

‘Ik ben totaal niet meer geïnspireerd!’zegt ze boos. ‘Waar moet ik het dan ook vandaan halen, als ik mijn eigen optimisme op sommige dagen kwijt ben? Er is niemand die mij aanmoedigt, niemand die mij nieuwe energie geeft! Ik krijg kritiek dat ik bijvoorbeeld te snel ga, ik raak teleurgesteld in mensen dat ze zo aan hun eigen belang denken.’ Aan het woord de directeur op een ochtend dat ze haar doorgaans onverwoestbare optimisme even kwijt is. Met de ondankbare taak te moeten reorganiseren. En dat doet ze zeer goed. Van binnen en buiten de organisatie veel positieve woorden over haar aanpak. Voortvarend, gedreven, recht door zee en fair.

De dagelijkse praktijk voelt echter niet zo. Als eindverantwoordelijke dient ze haar inspiratie en energie uit haar zelf te halen, en vervolgens te ‘dealen’ met kritiek en teleurstellingen vanuit de organisatie. Hoe was het ook alweer: ‘Hoge bomen vangen…’ Net zoals de schrijver moet zij ervoor zorgen dat haar ‘lezers’ haar kunnen blijven volgen en in het beste geval geïnspireerd raken en blijven. Ben je haar gedachtelijn kwijt, dan zijn de reacties van de lezers kritisch.

Hoe houdt de schrijver dat dan vol? Een goed schrijver is niet iedere dag geïnspireerd, maar heeft geleerd wat zijn voedingsbronnen zijn en die op te zoeken wanneer dat nodig is. Welke dat zijn is uiteraard voor iedereen verschillend. Andere omgeving opzoeken. Je afsluiten. Of juist praten. Sporten. Lezen. Muziek luisteren…..Het is alleen de kunst je te realiseren dat je niet automatisch geïnspireerd raakt en wordt gevoed door je omgeving. Sterker nog, je omgeving kan zoveel van je vragen dat je de ‘aansluiting´ even kwijt bent. Dat wil echter niet zeggen dat je geen goed schrijver meer bent. Het zorgt er juist voor dat je weer over je drijfveren, je gedachten en jouw einddoel gaat nadenken. En vervolgens weer bewust de aansluiting met je lezer zoekt door je woorden af te stemmen op jouw publiek. Opgeladen en geïnspireerd. Om tot slot de beste recensies te krijgen bij de afronding van je boek.

Getagged Inspiratie, Leiderschap, Paulo Coelho, schrijver