Strategie tijdens crisis….van de werknemer

Geen werknemer maar een interne ondernemer!

Daar lig je dan als werknemer……op de reorganisatie ’tekentafel’. Kan dat niet anders?

De meeste organisaties hebben een (doordacht of reactief) antwoord op de recessie: in de vorm van een aangepaste koers, een reorganisatie, bezuinigingen of eenvoudigweg een vacaturestop…..in samenhang met de strategie als er op langere termijn over na is gedacht. De functie die de werknemer vervuld wordt afgewogen: boventallig verklaren  of juist behouden ? In het beste geval ‘mag ‘ de werknemer blijven. In een ‘worst case scenario’ wordt de medewerker een aantal opties (bv in de vorm van een sociaal plan) aangeboden om daarmee de organisatie te moeten verlaten.

Dit suggereert een passieve positie van deze medewerker..wat in veel gevallen ook helaas klopt. De organisatie beslist, bepaalt de kaders, de werknemer ondergaat de verandering, de reorganisatie, de maatregelen. Uitgaande van de verhoudingen klopt deze gang van zaken op zich: de werknemer wordt betaald door de organisatie voor zijn diensten, en wordt bedankt voor zijn diensten indien niet meer nodig.

De werknemer zelf denkt ondertussen ook na over zijn loopbaan, zijn mogelijkheden. In samenhang met zijn persoonlijke doelstellingen, zijn eigen strategie, als hij er op de langere termijn over nadenkt. Hij heeft de organisatie gekozen als werkgever omdat deze past bij zijn professionele doelstellingen. In het beste geval heeft hij deze doelstellingen gedeeld met zijn werkgever in de vorm van POP -, functionerings- of loopbaangesprekken, waarbij in het gunstigste geval deze aansluiten bij de afdelingsdoelstellingen en daarmee passen binnen de strategie van de organisatie.

De praktijk van deze medewerker is echter weerbarstiger. De doelstellingen die hij heeft bedacht  zijn vaak het resultaat van veel water bij de wijn: van aanpassingen op zijn werkomgeving. Gechargeerd geschetst is hij vast een keer de organisatie binnen gewandeld met een eigen plan. Gedurende zijn loopbaan heeft echter ‘geleerd’ zich aan te passen aan de grillen van de markt en daarmee van zijn werkgever. Zijn doelstellingen zijn die van de werkgever geworden. Daarom kan het gebeuren dat deze medewerker zich afwachtend opstelt tijdens een reorganisatie, en soms zelfs zijn ogen sluit in de hoop dat deze ‘slag’ aan hem voorbij gaat. Hij heeft zich geleerd aan te passen en accepteert zijn lot.

Dat kan anders. De organisatie en de professional zouden twee partijen moeten zijn die een contract met elkaar afsluiten op basis van wederzijdse doelstellingen. Beide strategieën zouden elkaar moeten versterken. Dat vereist van de werknemer een professionele strategie waarbij hij zijn onafhankelijke blik blijft behouden. Dat vraagt om een mentaliteit van een interne ondernemer. Een professional die zijn eigen doelstellingen blijft aanscherpen en blijft ontwikkelen, ook of juist tijdens een crisis. Een professional die zijn eigen strategie helder heeft weet precies wat hij kan bijdragen aan de organisatiedoelstellingen. Of juist niet meer. Alleen dan kunnen organisatie en medewerker op gelijkwaardige wijze met elkaar in gesprek hoe nu verder te gaan op basis van de inhoud. En snijdt het bezuinigingsmes aan twee kanten.

Getagged ontslag, Reorganisatie; crisis; werknemer; strategie, veranderen

Kaders

‘Hij heeft een duidelijk kader nodig.’’ hoor ik mezelf uitleggen aan de jobcoach. We bespreken iemand die zijn baan is kwijtgeraakt. Het lukt hem maar niet om aan de slag te komen. ‘Wijs hem de weg, vertel hem wat hij moet doen, en hij doet het. Als hij dat kader niet krijgt, verliest hij al zijn motivatie, want hij weet dan niet wat voor stappen hij moet zetten.’ Terwijl ik mezelf dat hoor zeggen denk ik aan de Steve Jobs en alle andere pioniers op deze wereld. Mensen die van niets iets kunnen maken. Eigen ideeën in iets tastbaars en succesvols kunnen omzetten. Hoe verschillend kunnen mensen zijn! Ik las in de Intermediair een interview met Kees Zegers (inderdaad, broer van….) internetondernemer. Hij zet al bedrijven op vanaf het eerste jaar van de Heao. En zeer succesvol, want hij is miljonair. ’Ik hou ervan om van creatieve gedachten iets tastbaars te maken’. Tel daarbij op dat hij goed is in de beste mensen om zich heen te verzamelen, kan verbinden, en hij ‘can make it happen!’.  Hij zou waarschijnlijk doodongelukkig worden binnen een gestructureerde, omgeving, een omgeving waarin anderen het denkwerk hebben verricht.

Ik heb ook eens een collega gehad die veel potentie had: een getalenteerde jongen die slim was, communicatief zeer vaardig, hij had alle ingrediënten om een succesvolle salesman te worden. Echter, hij kwam uit een omgeving waar alle procedures en werkwijzen vast lagen. In deze organisatie lag echter helemaal niets vast. Alles was open, the sky was no limit, alle ideeën waren welkom zolang je deze maar zelf ook vorm gaf. In korte tijd veranderde deze zelfverzekerde jongen in een onzekere, aan zichzelf twijfelende collega bij wie niets meer uit zijn handen kwam. Conclusie: hij had structuur nodig getuige het succes hij had in de volgende organisatie waar de werkwijzen veel meer uitgewerkt waren.

Hoe zit dat bij jou? Loop jij vol ideeën rond en ben je ook nog eens in staat om hier handen en voeten aan te geven? Zorg er dan voor dat je de ruimte blijft houden om je creativiteit kwijt te kunnen. Ben je echter iemand die pas bij andermans initiatieven en ideeën warm loopt en ben je juist goed in de uitwerking daarvan, zoek deze Einsteins dan op. Als je geen Kees Zegers bent, en je raakt je baan kwijt zonder daarbij begeleiding, een coach of welke vorm van hulp dan ook te zoeken, grote kans dat je moedeloos op de bank belandt, of verzeild raakt in zinloze acties die je niet verder helpen. Organiseer de krachten en vaardigheden die bij jezelf minder sterk zijn. Zoek voorbeelden en vraag naar hun plan van aanpak. Ken jezelf als je een nieuwe weg in wilt of moet slaan!

Getagged Eerste stap, Het Nieuwe Werken, kader, Kees Zegers, ken jezelf, nieuwe baan, ontslag

Midlife loopbaan

Een mooi kaartje in de bus van Esther Jacobs: Wat is jouw droom? Oh ja, dat is waar ook! Precies zoals Esther had voorspeld ben ik vergeten dat ik een kaartje naar mezelf heb gestuurd tijdens haar workshop. De opdracht daarbij was vanuit een blik in de toekomst jezelf bemoedigende woorden te schrijven. Deze zijn gericht op de struikelblokken die je bij jezelf voorziet, die het jou moeilijk maken je dromen te realiseren. Ik had onder andere geschreven: ‘Jouw droombeeld bestaat echt! Doorbreek de kracht van gewoonte, het leven begint voorbij jullie grenzen.’

Mijn droombeeld is een ‘klassieker’ te noemen. Samen met mijn partner aan een hagelwitstrand en azuurblauwe zee in Thailand om precies te zijn, een resort runnen. Waarbij mijn partner zowel de gastheer, bartender, chefkok als bedrijfsmanager  is. Waarbij ik gastvrouw, marketing- en personeelsmanager tegelijk ben, maar ook yogales geef en coach. We weten al precies hoe we dat willen inrichten. We hebben al een exact beeld van de locatie. Hoe onze dagen eruit zien weten we ook. We komen regelmatig in Thailand doordat vrienden van ons in Thailand wonen. We zijn tijdens onze zoektochten naar de ideale plek om te overnachten geïnspireerd geraakt om zelf iets in te gaan richten. En hebben al heel wat ideeën opgedaan van DE ideale plek. Zo hebben we op Bali een villa ontdekt die wel heel dichtbij het perfecte plaatje komt wat betreft stijl en inrichting. Dat bracht ons op het idee dat een tweede huis in de toekomst ook heel mooi zou zijn. Het echtpaar van deze villa heeft dit als tweede plek ingericht op een prachtige en smaakvolle manier. Door een hechte band met een lokale familie is dit idee ontstaan. Met de bouw van de villa en de verhuur ervan stimuleren ze ook nog eens de lokale economie.

Een droom hoeft niet van vandaag op morgen te worden gerealiseerd. Wij maken nu keuzes waarbij het belang van een prachtig klein meisje, ons grote geluk, die ondertussen in ons leven is gekomen voorop staat. Ondertussen zetten wij kleine stappen door te oriënteren, plannen op papier te zetten en inspiratie/voorbeelden te zoeken. Een droom en het realiseren ervan moet (in sommige gevallen) groeien. Het is daarbij de kunst om de invulling ervan op langere termijn te bekijken. Ik bedacht me dat we (als het goed is!) niet eens op de helft van ons leven zijn. Ergens dient zich weer een moment aan waarop je een  nieuwe richting moet gaan bepalen. Je kunt niet blijven voortborduren op de keuzes die je als student hebt gemaakt of op de ontwikkeling van je loopbaan tot zover. Een bedrijf reorganiseert en innoveert om bestaansrecht te behouden. Zo is het ook met mensen professioneel gezien. Ik ben ervan overtuigd dat je jezelf van tijd tot tijd moet ‘innoveren’ om geluk en voldoening te behouden in wat je doet. Jij groeit en ontwikkelt. De wereld verandert en stelt andere eisen.

Soms dwingen de omstandigheden je opnieuw naar jezelf en je bagage te kijken bijvoorbeeld door ontslag of ingrijpende persoonlijke gebeurtenissen. Je kunt het ook zelf inrichten door met jezelf af te spreken alvast vooruit te kijken naar het moment waarop de arbeidsmarkt heeft besloten dat je ‘best wel oud’ bent, je gezin minder van je vraagt, je meer financiële ruimte hebt of wanneer je een bepaalde leeftijd hebt bereikt. Wat ga je doen later als je groot bent? Hoe richt je de tweede helft van je leven in?  Stel je eens voor dat het heel gebruikelijk zou zijn om een tweede studententijd te hebben. Dat een midlife-crisis wordt gepromoot en je de tijd en ruimte krijgt om opnieuw naar je loopbaan te kijken. Dat iedereen met de leeftijd van 45 jaar opnieuw een richting moet gaan bepalen. Wat voor keuzes maak jij dan? Wat ga jij doen als straks jouw levenskussen opnieuw wordt opgeschud? Kijk vooruit, innoveer jezelf, maak een plan en zet vooral vandaag nog die kleine stapjes.

Getagged 45 jaar, droom, Esther Jacobs, midlife, ontslag